Przechodząc ulicami naszych wiosek i miast zauważamy niekiedy, że mimo dnia powszedniego drzwi sklepów są zamknięte, a na nich widnieje małą plansza z napisem: remanent. Pracownicy sklepów boją się na ogół remanentów, drżą przed nimi kierownicy. Boją się go również ekspedientki, bo remanent, czyli rozliczenie, to nic przyjemnego. Nie wiadomo, jak to wszystko wypadnie, a potem martw się człowieku, nie śpij po nocach, może cię nawet... Remanent jest jednak konieczny. Inaczej nie będziesz wiedział jak wygląda sytuacja w sklepie. Dobrze jest jednak od czasu do czasu zrobić taki remanent w swoim osobistym życiu i zapytać samego siebie: Jak gospodaruję? Jak postępuję? Jakie jest moje życie?. Doskonałą okazją do tego jest właśnie moment zakończenia roku. Przenieśmy się zatem do naszej kancelarii parafialnej i zaglądnijmy do ksiąg, które tam się znajdują, a ona powiedzą nam wiele.

Najpierw księga chrztów 15-ścioro dzieci zostało w tym roku wpisanych do księgi chrztów. Stając się tym samym obywatelami Królestwa Bożego i członkami naszej parafii. Rodzice tych dzieci nie mogą zapomnieć o tym, że te dzieci czekają jedynie na jedzenie i picie, ubranka, zabawki i ciepło, ale czekają one również jeszcze na cos więcej – na dobre wychowanie, w tym wychowanie religijne. Rodzice przynieśli swoje dzieci do chrztu i pozwolili je wpisać do księgi ochrzczonych. Jednak samo zapisanie do tej księgi nie ma większego znaczenia, prócz znaczenia formalnego. Trzeba wychować te dzieci tak, by miały świadomość swojego wybraństwa – dziecka Bożego. Trzeba wychować je tak, by były szczęśliwe i stały się chlubą rodziny, kościoła i ojczyzny. Na zakończenie starego roku postawmy pytanie rodzicom: Czy Wy tak swoje dzieci wychowujecie? Czy interesujecie się ich postępami w szkole i na katechezie? Jakim jest przedszkolakiem, twoje dziecko? Jakim jest uczniem? Czy wiecie, kiedy wasze dziecko ostatni raz przystąpiło do spowiedzi i komunii św.? Jakie czyta książki i ogląda filmy? Jakich ma kolegów? Jakie ma poglądy? To wszystko powinna być wam znane. Porównując liczbę dzieci ochrzczonych w naszej parafii z rokiem ubiegłym widzimy, że jest ona taka sama.

Jest w kancelarii parafialnej druga księga: księga ślubów Do tej księgi zostało wpisanych 14 par małżeńskich, a więc o 10 więcej niż w roku ubiegłym . Tym wszystkim młodym małżonkom, którzy rozpoczęli nową drogę, chcę złożyć życzenia słowami: Bądźcie szczęśliwi! Bóg niech Was prowadzi na Waszej nowej drodze życia”. Chcę wam jednak przypomnieć, że w swoim życiu tym bardziej będziecie zadowoleni i szczęśliwi, im uczciwej będziecie żyć, im wierniej trzymać się będziecie Bożych przykazań i samego Boga. Otwierajcie się na dar nowego życia- bądźcie szczęśliwymi rodzicami! Są też w naszej parafii pary, które będąc katolikami, nie mając żadnych przeszkód, poprzestali na ślubie cywilnym, lub żyją bez żadnego formalnego związku. Cóż im dziś mogę powiedzieć? Nic innego, jak prosić miłosiernego Boga o łaskawe wejrzenie. Bóg nie odrzuci od siebie tych, którzy przez swoje dobre życie i modlitwę, będą Go prosić o miłosierdzie. Jest   trzecia księga, o której trzeba dziś powiedzieć – Księga Zmarłych: Ta księga to cmentarz w pomniejszeniu, bo podobnie jak tam na cmentarzu: na krzyżach i nagrobkach widnieją nazwiska i daty – podobnie w tej księdze są zapisane imiona i  nazwiska, daty urodzenia i dni śmierci. Nazwisko po nazwisku, strona po stronie, z jakąś dziwną niezrozumiałą, przerażającą czasami prawidłowością. Ten cmentarz w 2009 roku przyjął 13 imion i nazwisk. 13 istnień. I można z kronikarskim spokojem powiedzieć: jedno nazwiska więcej, niż w zeszłym roku. Można też powiedzieć tak: Bóg był miłosierniejszy, albo los tak chciał. Niejedna droga nam osoba, o której trudno nam zapomnieć staje w tym momencie przed nami. Z całym swoim bogactwem osoby nam bliskiej. Jeszcze raz widzimy tych wszystkich, którzy 12 miesięcy temu żegnali razem z nami rok 2008, a teraz w ten ostatni wieczór roku 2009 śpią już tam na cmentarzu, okryci białym całunem śmierci. Dziś jeszcze raz stają oni przed nami, wołając: „ Nie zapomnijcie o nas, przynajmniej wy, przyjaciele moi!”. Cóż im dziś odpowiemy? Chcielibyśmy powiedzieć im tak: nie martwcie się! Nie zapomnimy o modlitwach w waszych intencjach tak długo, jak tylko będzie to możliwe. ( Choć nie wiem, czy tak jest naprawdę. Faktem zastanawiającym jest, że na nowy rok 2010 zostało zamówionych o 100 Mszy mniej, niż w roku 2009) Księga Zmarłych została zamknięta na Rok Pański 2009. Jutro, jak Bóg pozwoli otworzymy Nowy Rok 2010. Nowy rozdział. Ten rozdział ma czyste karty, które czekają na zapisanie. Na kolejne nazwiska i imiona, kogóż one nie przyjmą? Może Ciebie? Może na kolejnej stronie figurować moje lub Twoje imię. A cóż byś powiedział, gdyby tak jeszcze dziś Bóg powołał Cię do Siebie, jak wtedy wypadłby Twój rachunek z Bogiem? Jest taka piękna legenda, która mówi, że na ziemi istnieje jeszcze utracony Raj. Nie może go jednak znaleźć żaden człowiek Nie widzi go żadne ludzkie oko. I nie wchodzi do niego żadna ludzka stopa. Stoi tam jeszcze drzewo życia, wsadzone ongiś przez Boga. To drzewo dźwiga miliardy liści, a na każdym liściu widnieje imię człowieka. Każdego roku, kiedy kończy się stary, a zaczyna Nowy Rok, przybywa nam Anioł Śmierci i mocno trzęsie drzewem. Ten, którego liść spadnie na ziemię, umrze w najbliższym Roku. Skoro Anioł Śmierci przyjdzie i zatrzęsie drzewem – ile spadnie liści? Ile tych liści będzie z naszej parafii? Kto zostanie zapisany w Księdze Zmarłych?

W kancelarii parafialnej jest także księga Pierwszej Komunii Świętej, do której zostało wpisanych w tym roku 12 imion. Kochani rodzice. To są wasze skarby. To są skarby kościoła. Róbcie wszystko, aby Wam, ani nam nie zostały skradzione, by mogły bezpiecznie się rozwijać i wszystkich nas cieszyć. I ostatnia  księga. Księga piękna i barwna. Zupełnie inna niż pozostałe. Księga tych, którzy przyjęli sakrament bierzmowania. Zostało do niej wpisanych 12 nazwisk. I to są Ci, o których Jan Paweł II mówił: „Wy jesteście moją nadzieją, wy jesteście nadzieją Kościoła”. Kochana Młodzieży zróbcie sobie dzisiaj rachunek sumienia z tego, jak spełniacie nadzieję naszego Papieża. Jakimi jesteście ludźmi i jakimi jesteście katolikami? Czy sakrament Bierzmowania nie był dla Was momentem rozstania się z praktykami religijnymi: coniedzielną Mszą św., systematyczną spowiedzią i Komunią św.? Pamiętajcie, tego daru Ducha Św. nie można lekceważyć, bo lekceważony obróci się przeciwko Wam. Moi Drodzy! Odłóżmy na chwile te parafialne księgi i zwróćmy nasze myśli ku samemu Bogu. Co mu powiemy na koniec tego starego roku? Błogosławił nam Bóg i za to trzeba Mu dziś gorąco, z całego serca podziękować. Życie to wielki skarb, za który trzeba każdego dnia dziękować. Jak mówią słowa znanej nam wszystkim pieśni: „ Wielu snem śmierci upadło, co się wczoraj spać pokładło. My się jeszcze obudzili byśmy Cię, Boże chwalili”. My żyjemy i jesteśmy na tyle mocni, że możemy przyjść tu dzisiaj do kościoła, aby podziękować Bogu. Co więcej, wielu z nas otrzymało w tym roku od Boga specjalne łaski i dary. Iluż wbrew wszelkiej nadziei powróciło do zdrowia, otrzymało pracę, zdało egzaminy, pogodziło się z najbliższymi? Ile skłóconych małżeństw doszło do porozumienia i dziś nadal tworzą szczęśliwą rodzinę. Niejeden gniew i spór zostały zakończone. Za rekolekcje wielkopostne i szczególną obecność wśród nas w swoich relikwiach patrona naszej parafii – św. Jozafata Kuncewicza. Ile razy Bóg odpuszczał nam w tym roku grzechy, karmił nas Swoim Ciałem – udzieliliśmy w tym roku 24 481 komunii św. o 2731 więcej, niż w zeszłym roku. Ile łask i dobrych natchnień otrzymaliśmy od Ducha Świętego? Ilu ludzi, którzy od lat nie byli do spowiedzi pojednało się z Bogiem i najbliższymi? Dobrym był dla nas Bóg w tym roku, ale czy my byliśmy dobrymi względem Niego? Zapytajmy samych siebie: jak uczestniczyliśmy w niedzielnej Mszy św.? W czasie liczenia wiernych w jedną z październikowych niedzieli przyszło nas na Eucharystię 527 osób, a 126 przyjęło komunię św. Zapytajmy jak wyglądały nasze praktyki? Ile razy w tym roku byliśmy do spowiedzi św. i Komunii św.? czy staraliśmy się unikać grzechu ciężkiego? Czy walczyliśmy z nałogami? Czy nasza mowa była dobra i piękna, budząca jak najlepsze pragnienia? Zastanówmy się, czy są ludzie, którzy będą dziękować Bogu za to, że nas spotkali? Wreszcie trzeba dziś Pana Boga prosić. Najpierw o to, byśmy ten nadchodzący rok szczęśliwie i zdrowo przeżyli, a gdyby komuś z nas w tym nadchodzącym roku wypadło umierać, byśmy odchodzili z tego świata pojednani z Bogiem i ludźmi. Prośmy także o to, by ten rok był dla naszej duszy rokiem wzrostu duchowego, byśmy zapisali na kolejnych kartach swojej księgi życia wiele pięknych czynów, słów, zasług i intencji, by nie był to czas duchowo stracony. Prośmy także Boga, by prawdziwy pokój zagościł w naszych sercach, naszych rodzinach i na całym świecie, aby ustały konflikty. To ostatnie nabożeństwo w Starym Roku jest także okazją, do podziękowania całej naszej Wspólnocie parafialnej, za ofiary i składki składane w czasie Mszy św. i indywidualnie. To właśnie w tych  ofiar, składanych na tacę, utrzymujemy tan Dom Boży i probostwo. Bóg Wam Zapłać! Staramy się Go urządzać i upiększać, a także modernizujemy i remontujemy probostwo. W tym roku zostały praktycznie zakończone gruntowne remonty probostwa. Od piwnicy, przez kotłownię, pomieszczenia kancelarii, jadalni i kuchni, korytarza oraz pokoju gościnnego, poprzez dach, aż do kominów. Zaś w kościele zmodernizowaliśmy zakrystię: położyli posadzki i zrobili ogrzewanie całego kościoła. Ostatnim dziełem było zamontowanie drugich drzwi wejściowych. Wszystko to było możliwe właśnie dzięki Waszej ofiarności i bezinteresownej pracy. Pragnę podziękować szczególnie gorąco tym wszystkim Paniom i Panom, którzy tyle czasu spędzili w tym roku w kościele i na probostwie pomagając na różne sposoby. Bóg Wam Zapłać!  W dalszej kolejności chcę podziękować służbie kościelnej: p. Jerzemu naszemu kościelnemu, który z takim oddaniem i poświęceniem nam Wszystkim służy, p. Tadeuszowi – naszemu szafarzowi, który pomaga przy ołtarzu, p. Wojciechowi – organiście, p. Marii, która zajmuje się układaniem kwiatów, a w tym miejscu także wszystkim tym osobą, które składają specjalne ofiary na kwiaty do naszego kościoła. Paniom dbającym o czystość Świątyni- Katarzynie i Dorocie. Panu Stefanowi, który pilnuje i dba o probostwo. Chce podziękować również naszym lektorom, ministrantom i scholii prowadzonej przez Monikę, oraz ich rodzicom, za piękną służbę przy ołtarzu. P. Aleksandrze i całemu chórowi za upiększanie naszych nabożeństw, Zespołowi charytatywnemu, który w tym roku, przez 9 miesięcy z cierpliwością i ofiarnością rozdzielał dary, z których korzystały 23  rodziny. Różom Różańcowym, za modlitwę ubogacają całą naszą Wspólnotę, wypraszając dla nas wszystkich  potrzebne łaski. Redakcji  Świadka Jedności, parafialnego miesięcznika. Bóg Wam Zapłać! Podziękowanie kieruje również w stronę panów Strażaków, Górników, Kolejarzy i Pszczelarzy, za pomoc i uświetnianie naszych uroczystości, środowisku Szkoły Podstawowej, za owocną współpracę. Na ręce Pana Sołtysa składam podziękowania naszym władzom samorządowym, za wszelką pomoc i okazaną życzliwość. Patrząc na ten odchodzący w historię rok 2009 myślę, że nie zmarnowaliśmy danego nam czasu i możliwości, że wielu napracowało się bardzo, abyśmy mogli się cieszyć rozwojem duchowym i materialnym. I jeszcze bardziej za wszystko chwalić Boga i okazywać wdzięczność ludziom. Ukochani w Chrystusie Panu. Za kilka godzin rozpocznie się Nowy Rok. Już teraz stajemy przed nim z tym pytaniem: Co on nam przyniesie? Nie martwmy się zbytnio tym. Śmiało patrzmy naprzód. Nowy czas przyniesie to, co Bóg da. To także będzie Rok Pański J  

Marklowice G. 31 XII 2009 r.                                                 x. Stanisław Wójcik